Een gedurfd missieconcept stelt voor om een manoeuvre met een hoog risico en een hoge beloning te gebruiken – een zonne-Oberth-effectverbranding – om de interstellaire komeet 3I/ATLAS te onderscheppen terwijl deze wegsnelt van ons zonnestelsel. Wetenschappers onderzoeken of een ruimtevaartuig de zwaartekracht van de zon zou kunnen benutten om voldoende snelheid te krijgen voor de achtervolging, en mogelijk de komeet in 2085 zou kunnen bereiken, 732 keer verder van de zon dan de aarde.
Het Oberth-effect: een sneltoets voor raketwetenschap
De kern van dit plan is gebaseerd op het Oberth-effect, een principe dat voor het eerst werd uiteengezet door raketwetenschapper Hermann Oberth in 1929. Dit effect maximaliseert de snelheidsveranderingen wanneer een ruimtevaartuig zijn motoren afvuurt op het punt van de dichtste nadering van een massief lichaam zoals de zon. Het is een standaardtechniek in de ruimtevaart, maar deze missie zou het tot het uiterste drijven. Om de noodzakelijke versnelling te bereiken zou het ruimtevaartuig binnen een straal van 3,2 zonnestralen van de zon moeten komen – diep in de zonnecorona, waar de temperatuur kan oplopen tot 2600 graden Fahrenheit.
De uitdaging van hitte en snelheid aangaan
Deze nabijheid is niet onmogelijk, aangezien NASA’s Parker Solar Probe soortgelijke omstandigheden al heeft overleefd. Een robuust hitteschild, vergelijkbaar met het koolstofcomposietontwerp van Parker met toegevoegde aerogellagen, zou essentieel zijn. De missie zou ook aanzienlijke stuwkracht vereisen – waarschijnlijk van meerdere vaste raketaanjagers die vóór vertrek in een lage baan om de aarde waren bevestigd. Het ruimtevaartuig zou eerst rond Jupiter slingeren om de overtollige snelheid kwijt te raken voordat het naar de zon zou duiken.
Waarom 3I/ATLAS najagen?
De voorgestelde missie zou dit ruimtevaartuig het snelste ooit gelanceerde maken, maar de vraag blijft: waarom zou je zoveel moeite doen voor een enkele, terugwijkende komeet? Astronomen ontdekken in toenemende mate interstellaire objecten, waarbij het Rubin Observatorium er naar verwachting één per jaar zal identificeren. Toch suggereren wetenschappers als T. Marshall Eubanks dat de wens om te verkennen zwaarder zou kunnen wegen dan de praktische haalbaarheid. Anderen, zoals Adam Hibberd, zouden zich liever richten op meer raadselachtige objecten, zoals de eerste interstellaire bezoeker, 1I/’Oumuamua, die nu buiten bereik is.
Voorbij 3I/ATLAS: een nieuw tijdperk van interstellaire verkenning
Ongeacht of deze specifieke missie werkelijkheid wordt, de ontwikkeling van Oberth-manoeuvres op zonne-energie zou een revolutie teweeg kunnen brengen in de verkenning van de verre ruimte. Deze technieken zouden missies naar de buitenste delen van het zonnestelsel mogelijk kunnen maken, waaronder een mogelijke zoektocht naar de hypothetische Planeet Negen, of zelfs de inzet van een zwaartekrachtlenstelescoop op een ongekende afstand van 550 AU van de zon.
De komeet 3I/ATLAS vervolgt zijn reis naar buiten, maar het theoretische raamwerk voor een inhaalslag is nu binnen handbereik. De toekomst van interstellair reizen kan afhangen van het omarmen van deze risicovolle, maar potentieel baanbrekende methoden.
