Honderd jaar geleden, op 16 maart 1926, werd een kleine raket gelanceerd vanaf een koolveld in Auburn, Massachusetts. Deze eerste vlucht op vloeibare brandstof, ontworpen door natuurkundige Robert Goddard, markeerde het ware begin van de moderne raketten – een sprong die de mensheid binnen een halve eeuw naar de maan zou stuwen.
Tegenwoordig bouwt NASA voort op datzelfde fundament om astronauten terug naar het maanoppervlak te sturen met het Artemis-programma.
Het ontstaan van de moderne vlucht
De 12 meter lange raket van Goddard was niet alleen een curiosum; het introduceerde technologieën die essentieel blijven. Turbopompen, cardanische motoren en gyroscopische geleiding – allemaal ontwikkeld door Goddard – vormen nog steeds de kern van de hedendaagse lanceervoertuigen. Deze innovaties brachten raketten verder dan onbetrouwbare vaste stuwstoffen naar gecontroleerde, krachtige systemen met vloeibare brandstof.
Vloeibare drijfgassen zorgen voor smoren en nauwkeurige controle, in tegenstelling tot vaste boosters die branden totdat ze op zijn. Terwijl vaste boosters in gebruik blijven (zoals die op NASA’s Space Launch System of SLS), bieden vloeibare brandstoffen superieure prestaties. De SLS, die 100 meter hoog is, gebruikt hetzelfde basisprincipe dat Goddard demonstreerde: vloeibare zuurstof en brandstof ontsteken voor gecontroleerde stuwkracht.
De Artemis-missie: een terugkeer naar de maan
Het Artemis-programma vertegenwoordigt een directe voortzetting van de erfenis van Goddard. NASA’s aanstaande Artemis 2-missie, gepland voor niet eerder dan 1 april, zal astronauten Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch en de Canadese astronaut Jeremy Hansen vervoeren op een 10-daagse maanvlucht. Dit is de eerste bemande missie in het programma, ontworpen als een volledige systeemcontrole vóór het uiteindelijke doel: het vestigen van een permanente menselijke aanwezigheid op de maan.
“Artemis 2 is een cruciale opstap”, legt NASA uit. “Het gaat niet alleen om het bereiken van de maan, maar om het bouwen van de infrastructuur voor verkenning op de lange termijn.”
Het Artemis-programma volgt een zorgvuldig gefaseerde aanpak. Nadat Artemis 2 de levensondersteunende systemen van Orion heeft getest, zal Artemis 3 (gepland voor 2027) het rendez-vous van maanlanders in een baan om de aarde oefenen. De eerste bemande maanlanding, Artemis 4, staat voorlopig gepland voor 2028. De SLS-raket wordt momenteel verplaatst naar het lanceerplatform in Florida, met een lanceerperiode van 1 tot 6 april.
De technologieën die mensen in de jaren zestig de ruimte in brachten en die zich vandaag de dag nog steeds blijven ontwikkelen, hebben hun wortels in het oorspronkelijke ontwerp van Goddard. De Artemis-missies zijn, net als hun voorgangers, gebouwd op de fundamenten die een eeuw geleden zijn gelegd: van een koolveld tot een nieuw tijdperk van maanverkenning.
