De bemanning van de Artemis II-missie staat aan de vooravond van een historische mijlpaal. Terwijl ze hun reis door de verre ruimte voortzetten, staan astronauten Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch en Jeremy Hansen klaar om de verste mensen van de aarde in de geschiedenis te worden, waarmee ze het record dat eerder in handen was van de bemanning van de Apollo 13-missie, overtreffen.
Hoewel deze missie niet is ontworpen voor een maanlanding, dient ze wel als een cruciale ‘pathfinder’ voor NASA. Door levensondersteunende systemen te testen en wetenschappelijke observaties in de verre ruimte uit te voeren, maakt de bemanning de weg vrij voor toekomstige Artemis-missies die uiteindelijk mensen op het maanoppervlak zullen plaatsen.
De maanvlucht: een reis naar het onbekende
Maandag gaat de missie haar meest intense fase in: de maanvlucht. Deze periode omvat een nauwe benadering van de maan, wat een uniek uitkijkpunt biedt dat geen mens eerder heeft ervaren.
- Het afstandsrecord: De bemanning bereikt hun maximale afstand tot de aarde om 19:07 uur, waarbij ze een rondje om de maan maken voordat ze aan hun terugreis beginnen.
- De radio-black-out: Terwijl het ruimtevaartuig achter de andere kant van de maan passeert, blokkeert de maanmassa alle radiosignalen van de aarde. Deze communicatiestoring zal naar verwachting ongeveer 41 minuten duren en begint rond 18:44 uur.
- Een nieuw perspectief: In tegenstelling tot de ‘nabije kant’ van de maan die we vanaf de aarde zien, wordt de andere kant gekenmerkt door zware kraters en een gebrek aan vulkanisch materiaal. Wetenschappers verwachten dat het helderder zal lijken door licht dat weerkaatst door inslagkraters, maar mogelijk toch “grijziger” van toon zal zijn.
“Het met menselijke ogen zien zou er een diepe dimensie en fysieke realiteit aan toevoegen, waardoor het meer lijkt op een plek die we kunnen verkennen en ontdekken”, zegt dr. Julie Stopar van het Lunar and Planetary Institute.
Wetenschap in de diepe ruimte: van geologie tot biologie
De Artemis II-bemanning bestaat niet alleen uit passagiers; zij treden op als veldwetenschappers. Terwijl satellieten in een baan om de aarde beelden met een hoge resolutie leveren, biedt het menselijk oog een niveau van genuanceerde kleur- en textuurobservatie dat machines nog niet kunnen repliceren.
Geologische observatie
De astronauten zullen oude lavastromen, bergketens en inslagkraters documenteren. Ze zullen ook de donkere, onverlichte delen van de maan nauwlettend in de gaten houden, op zoek naar “flitsen” veroorzaakt door meteoroïden die het maanoppervlak raken.
Biologisch onderzoek: het AVATAR-experiment
Naast de geologie voert de missie belangrijk biologisch onderzoek uit via het AVATAR-experiment (A Virtual Astronaut Tissue Analog Response).
– De technologie: Wetenschappers gebruiken ‘organen op een chip’ (kleine apparaatjes ter grootte van een USB-stick) die beenmergmonsters bevatten.
– Het doel: Onderzoekers willen begrijpen hoe microzwaartekracht en blootstelling aan straling in de diepe ruimte (buiten het beschermende magnetische veld van de aarde) de vorming van bloedcellen en DNA beïnvloeden. Deze gegevens zijn cruciaal voor het garanderen van de gezondheid van astronauten op veel langere reizen naar Mars op de lange termijn.
De logistiek van het leven in een baan om de aarde
Leven in een compact ruimtevaartuig vereist een delicaat evenwicht tussen voeding, veiligheid en moreel. Om drijvend afval te voorkomen, hebben voedselwetenschappers van de NASA maaltijden ontwikkeld die de kruimels tot een minimum beperken.
Het menu van de bemanning staat ver af van de ‘tandpastatube’-maaltijden uit het vroege ruimtetijdperk. Hun huidige dieet omvat:
– Hoofdgerechten: Roerei, ontbijtworst, couscous en zelfs runderborst of macaroni en kaas.
– Moraalboosters: Om de isolatie van de diepe ruimte te bestrijden, heeft de bemanning toegang tot koffie, chocolade en diverse zoetigheden.
Zoals astronaut Christina Koch opmerkte, zorgt het delen van deze maaltijden voor een gevoel van ‘saamhorigheid’, waardoor de missie met hoge inzet zoiets gemeenschappelijks wordt als een ‘kampeertripje’.
Samenvatting: De Artemis II-missie vertegenwoordigt een enorme sprong voorwaarts in de bemande ruimtevaart, waarbij ze verder gaat dan de lage baan om de aarde en de biologische en technische grenzen van verre ruimtereizen op de proef stelt. Door afstandsrecords te verbreken en de andere kant van de maan te observeren, levert deze bemanning de essentiële gegevens die nodig zijn om maanlandingen – en uiteindelijk Mars-missies – werkelijkheid te laten worden.
