Projektanci puzzli nie tylko stwarzają wyzwania wizualne, ale także projektują doświadczenia dotykowe. Tarcie, opór pomiędzy stykającymi się powierzchniami, jest krytycznym elementem w projektowaniu puzzli, często decydującym o tym, czy przyjemna czy nieprzyjemna jest interakcja z puzzlami.
Znaczenie informacji zwrotnej dotykowej
Japońsko-australijski twórca puzzli, Junichi Yananose, wyjaśnia, że nawet najbardziej pomysłowy projekt puzzli może się nie udać, jeśli nie wyczuwa ich dobrze w dłoni. Cyfrowe prototypy mogą wydawać się bezbłędne, ale w realnym świecie zawsze stają na przeszkodzie.
„Kiedy urzeczywistniam pomysł, zwracam szczególną uwagę na wrażenia dotykowe podczas zabawy”. — Yunichi Yananose
Oznacza to, że nawet pozornie drobne szczegóły, takie jak ostre krawędzie, mogą popsuć lub popsuć przyjemność z układania puzzli.
Komfort jest ważniejszy niż estetyka
Yananose generalnie woli wygładzać nierówne rogi za pomocą nacięć narożników (fazowania, często pod kątem 45 stopni), nawet jeśli pogarsza to atrakcyjność wizualną układanki. Komfort jest najważniejszy. Jeśli ostre krawędzie utrudniają układanie puzzli, estetyka schodzi na drugi plan. Ten wybór projektu pokazuje podstawową zasadę dobrego projektowania puzzli: użyteczność i przyjemność powinny mieć pierwszeństwo przed czystą estetyką.
Dlaczego to jest ważne?
Ta dbałość o szczegóły podkreśla skrzyżowanie fizyki, ergonomii i psychologii w projektowaniu puzzli. Tarcie nie polega tylko na tym, jak części ślizgają się względem siebie; chodzi o to, jak czują się, gdy osoba decydująca je odbiera. Dobrze zaprojektowana łamigłówka nie tylko stymuluje psychicznie; jest przyjemna fizycznie. Stawiając na pierwszym miejscu wrażenia dotykowe, projektanci zapewniają nie tylko rozwiązanie łamigłówek, ale także przyjemność.
