Nowo zidentyfikowany gatunek spinozaura, nazwany Spinosaurus mirabilis, na nowo definiuje nasze rozumienie tego kultowego dinozaura. Odkryte w Nigrze w Afryce skamieniałości sprzed 95 milionów lat przedstawiają stworzenie przystosowane do poruszania się wzdłuż rzek słodkowodnych, zamiast aktywnie polować na otwartym oceanie. Odkrycie to rozwiązuje długotrwałą debatę na temat zachowania Spinozaura i jego krewnych w wodzie.
Niesamowity grzebień
Najbardziej uderzającą cechą S. mirabilis to wysoki grzebień na głowie w kształcie ostrza, osiągający 50 cm wysokości. Tomografia komputerowa potwierdziła, że na grzbiecie znajdują się skamieniałe naczynia krwionośne i prawdopodobnie w ciągu życia pokryto je osłonką keratynową, co wskazuje na żywą, dekoracyjną strukturę. Badacze sugerują, że herb pełnił funkcję demonstracyjną, pomagając w rozpoznawaniu gatunków podczas pokazów godowych lub sporów terytorialnych na brzegach rzek. Asymetryczny kształt herbu początkowo zaintrygował paleontologów, aż w 2022 roku odkryto dodatkowe szczątki szkieletu.
Wewnętrzny drapieżnik: „Piekielna czapla” z Sahary
Kluczowym dowodem jest lokalizacja skamieniałości głęboko w lądzie, w osadach rzecznych. Główny badacz Paul Sereno podkreśla: „Nie ma powodu sądzić, że setki mil od wybrzeża znajdziesz… zasadniczo zwierzę wodne”. S. mirabilis dzielił swoje nadrzeczne siedlisko z zauropodami o długich szyjach, co potwierdza jego domowy tryb życia. Zespół twierdzi, że zachowywał się bardziej jak czapla, polując na ryby w płytkiej wodzie, zamiast pływać jak drapieżnik morski. Duży, przypominający żagiel występ z tyłu, choć ikoniczny, utrudniałby manewrowanie na głębokich wodach, co potwierdza hipotezę poruszania się w płytkiej wodzie.
Rozwiązanie debaty na temat zachowań wodnych
Niedawne badania sugerują, że Spinozaur zajmował się łowiectwem podwodnym, powołując się na jego wyspecjalizowane zęby (wystające zęby żuchwy, które mieszczą się między zębami szczęki). Jednakże S. mirabilis przedstawia inny obraz. Kształt jego ciała w połączeniu z zapisem kopalnym plasuje go pomiędzy drapieżnikami półwodnymi a drapieżnikami nurkującymi, takimi jak pingwiny. Analiza zespołu sugeruje, że Spinozaur poświęcił zwinność na rzecz swoich unikalnych cech, co wskazuje na przystosowanie się do poruszania się w płytkich wodach, a nie do pływania w głębokich wodach.
„Pokazuje proces oceny dowodów przez naukę i pojawianie się nowych dowodów” – mówi Sereno, podkreślając dynamiczny charakter badań paleontologicznych.
Odkrycie Spinosaurus mirabilis podkreśla znaczenie kontekstu kopalnego. Godną uwagi cechą był także czarny kolor kości (ze względu na duże stężenie fosforanów). Odkrycie to pokazuje, że badania paleontologiczne to ciągły proces, napędzany nowymi dowodami i ponowną oceną istniejących teorii.
Ostatecznie ta skamielina dostarcza przekonujących dowodów na to, że Spinozaur nie był łowcą morskim, ale raczej wyspecjalizowanym drapieżnikiem przystosowanym do życia w rzekach starożytnej Afryki.
