Region Arktyki jest już objęty dodatkowym ociepleniem o co najmniej 1,5°C, niezależnie od tego, czy globalny poziom dwutlenku węgla w atmosferze powróci do poziomu sprzed epoki przemysłowej. Oznacza to, że nawet gdyby dziś podjęto drastyczne działania klimatyczne i skutecznie ograniczono emisję CO2, w Arktyce nadal doszłoby do znacznego, długotrwałego ocieplenia.
Bezwładność cieplna oceanu
Główną przyczyną tej nieodwracalnej zmiany jest masowa absorpcja ciepła przez Ocean Światowy. Około 90% nadmiaru ciepła powstałego w wyniku globalnego ocieplenia jest magazynowane w oceanach, co będzie nadal ogrzewać Arktykę przez stulecia, nawet w miarę ochładzania się atmosfery. Ta bezwładność cieplna jest czynnikiem krytycznym: chociaż stężenie CO2 w atmosferze można zmniejszyć stosunkowo szybko, zawartość ciepła w oceanach zmienia się znacznie wolniej.
Efekt ten jest spotęgowany przez dodatnie sprzężenie zwrotne, takie jak utrata lodu morskiego. Przy mniejszej liczbie lodu bardziej otwarta woda pochłania światło słoneczne, co dodatkowo przyspiesza ocieplenie.
Wzorce opadów ulegną zmianie
Pomijając temperatury, oczekuje się, że w Arktyce będzie się utrzymywać około 0,1 milimetra dziennie nadmiernych opadów, nawet w warunkach agresywnego usuwania dwutlenku węgla (CDR). Sugeruje to, że zmiany w cyklu hydrologicznym Arktyki są również nieuniknione, niezależnie od przyszłych redukcji emisji. W badaniu wykorzystano 11 niezależnych modeli klimatycznych, aby przewidzieć te wyniki.
Ograniczenia usuwania dwutlenku węgla
Wielu ekspertów jest sceptycznych, czy wielkoskalowe projekty CDR doprowadzą w najbliższej przyszłości do znacznego zmniejszenia stężenia CO2 w atmosferze, biorąc pod uwagę ogromne koszty finansowe i energetyczne z tym związane. W badaniu przetestowano scenariusze ekstremalne, w tym czterokrotne zwiększenie poziomu CO2 przed podjęciem próby jego usunięcia. Wyniki pokazały, że nawet w tych scenariuszach Arktyka pozostanie cieplejsza w porównaniu z poziomem przedindustrialnym o 1,5°C.
Atlantycka cyrkulacja południkowa (AMOC)
Modele przewidują również lokalne ochłodzenie w pasie oceanu na południe od Grenlandii i Islandii. Wynika to z potencjalnego spowolnienia atlantyckiej cyrkulacji południkowej (AMOC), głównego prądu oceanicznego przenoszącego ciepło z tropików. Osłabienie AMOC może doprowadzić do chłodniejszych zim w Europie, ponieważ do regionu napływa mniej ciepłej wody.
Długoterminowe implikacje i niepewności
W badaniu nie modelowano bezpośrednio topnienia wiecznej zmarzliny ani topnienia pokrywy lodowej Grenlandii, ale oczekuje się, że niezależnie od tego skutki te będą się utrzymywać. Chociaż Arktyka ostatecznie ostygnie w ciągu wielu stuleci, ocieplenie i destabilizacja prawdopodobnie będą trwać przez następne kilkaset lat.
O losie Arktyki decyduje nie tylko poziom CO2 w atmosferze. Zmagazynowane ciepło oceanu w połączeniu ze sprzężeniami zwrotnymi i zmieniającymi się prądami oceanicznymi stwarza sytuację, w której niektóre zmiany są praktycznie nieodwracalne w krótkim okresie.
Badanie podkreśla pilną potrzebę podjęcia zdecydowanych działań w celu przeciwdziałania zmianom klimatycznym, przyznając jednocześnie, że niektóre skutki są już nieuniknione. Arktyka jest nie tylko ofiarą przyszłego ocieplenia; jest to region, który teraz przechodzi nieodwracalne zmiany.
