Daniel Day-Lewis zit alleen op de top van de heuvel. Drie Oscars voor Beste Acteur. Niemand anders heeft dat nummer aangeraakt. Het voelt bijna onmogelijk om te repliceren. De Academie reikt zelden twee keer dezelfde prijs uit aan dezelfde persoon, laat staan drie keer. Maar hij deed het. Mijn linkervoet in 1989. Er zal bloed zijn in 2007. Lincoln in 2012. Een spreiding van tientallen jaren. De meeste acteurs hebben het geluk er een te krijgen.
Wie heeft er nog meer twee keer gewonnen? Het is een exclusieve club. Een kleine. Slechts negen andere acteurs hebben zich bij hem aangesloten in de club met twee overwinningen. En als je naar de namen kijkt, begin je het gewicht van die overwinningen te zien.
De oude garde die de rol definieerde
Sommige van deze jongens wonnen voordat kleurentelevisie überhaupt bestond. Fredric March won voor Dr. Jekyll en Mr. Hyde, lang geleden in 1931. Hij wachtte vijftien jaar op zijn tweede en nam in 1946 het standbeeld voor The Best Years of Our Lives mee naar huis. Spencer Tracy was een machine van eind jaren dertig. Hij won back-to-back voor Captains Courageous (1937) en Boys Town (1938). Gary Cooper hield de streak voor die tijd levend en won voor Sergeant York in 1941 en High Noon in 1952.
“Acteren gaat niet over iemand anders zijn. Het gaat over zo goed iemand anders zijn dat je vergeet wie je was.”
Dit waren niet zomaar prijzen. Ze definieerden carrières.
De methode-acteurs en de moderne tijd
Toen veranderde de stijl. Marlon Brando veranderde het spel. Hij won voor On the Waterfront in 1954. zestien jaar later nam hij de prijs voor The Godfather in 1972 in ontvangst. Hij kwam niet eens opdagen om deze in ontvangst te nemen. In plaats daarvan stuurde hij een inheemse vrouw. Klassieke Brando.
Dustin Hoffman voegde zich bij de lijst met Kramer vs. Kramer (1979) en Rain Man (1988). Jack Nicholson volgde zijn voorbeeld. One Flew Over the Cuckoo’s Nest (1975) en As Good as It Gets (1997). Tom Hanks had een streak die onvermijdelijk aanvoelde. Philadelphia (1993) en Forrest Gump (1994). Rug aan rug. Iedereen had het verwacht.
Anthony Hopkins bewees dat je kon wachten. Hij won voor The Silence of the Lambs in 1991. Daarna wachtte hij negenentwintig jaar op The Father in 2020. Bijna drie decennia. Sean Penn rondde de recente winnaars af met Mystic River (2003) en Milk (2008).
Het is een korte lijst. Heel kort. In totaal tien man. Twee overwinningen elk, behalve Day-Lewis. De kansen zijn gestapeld tegen alle anderen. Misschien voelen de overwinningen daarom zo zwaar. Ze zijn zeldzaam. Je krijgt ze niet zomaar. Je moet ze meenemen.
