Być może nie znasz jego imienia. Ale prawdopodobnie codziennie korzystasz z jego matematyki.
J. Willard Gibbs urodził się 11 lutego 1839 roku w New Haven w stanie Connecticut. Zmarł tam dokładnie 64 lata później, 28 kwietnia 1903 roku.
Był fizykiem teoretykiem i chemikiem. Cichy. Ścisły.
Gibbs przeszedł do historii w Yale. Został pierwszą osobą, która uzyskała stopień doktora inżynierii na tej uczelni. Uczył tam od 1871 roku aż do śmierci. Zacząłem od inżynierii. Potem zszedł głębiej. Teoretycznie.
Studiował kontrolę prędkości silnika parowego Jamesa Watta. Przeanalizowałem jego równowagę. Nie chodziło tylko o przekładnie. Chodziło o energię.
Jego główne prace dotyczyły termodynamiki cieczy i równowagi substancji heterogenicznych. Opracował mechanikę statystyczną. Ustalił związek pomiędzy energią chemiczną, elektryczną i cieplną, a także zdolnością do wykonywania pracy. Z matematycznym rygorem.
Większość ludzi ignorowała go przez całe jego życie.
To była tragedia niedopasowania czasowego. Świat nie był gotowy na jego abstrakcje.
Ale miał rację.
Zastosowanie przez niego teorii termodynamicznej do reakcji chemicznych zmieniło wszystko. Przekształcił chemię fizyczną z praktyki empirycznej w naukę dedukcyjną. Przed Gibbsem chemia miała głównie charakter obserwacyjny. Metodą prób i błędów. Potem – na przewidywaniach. Obliczenia.
Uważany jest za jednego z najwybitniejszych amerykańskich naukowców XIX wieku.
Dlaczego jest to ważne teraz?
Bo współczesny świat opiera się na transferze energii. Baterie. Silniki. Zakłady chemiczne. Wszystko to opiera się na równowadze sił opisanej przez Gibbsa. Nie tylko obserwował przyrodę. Dał nam język, dzięki któremu możemy to przewidzieć.
Wtedy mało znany. Niezbędne teraz.
Równania, które zapisał, nadal kontrolują systemy dostarczające światło i napędzające samochody.
