Het is weer tijd. New Yorkers weten wat het betekent.
Eind mei. Midden juli. De zon besluit zich op één lijn te stellen met het raster en valt perfect in de canyons van baksteen en glas. De lokale bevolking noemt het Manhattanhenge. Ze overspoelen de straten om het te zien gebeuren.
Sommige bijeenkomsten zijn gewoon… druk. Zo dik dat ze het verkeer volledig blokkeren.
“Er is een gevoel van urgentie”, zegt Jackie Faherty. Ze is astronoom bij de AMNH. Houdt deze data al twintig jaar bij. Mensen willen dit. Wil er geen seconde van missen. Degenen die in het donker zitten, worden nieuwsgierig. Spring er meteen in.
Zeker. Het verkeer loopt vast. Politieagenten worden boos. Chauffeurs toeteren tot hun vingers verkrampen. Maar Faherty ziet iets anders.
“Het is een van de weinige keren dat je als New Yorker vrij gemakkelijk met iemand in gesprek gaat.”
Verenigend, eigenlijk. Een zeldzaam moment waarop de stad lang genoeg stopt met concurreren om naar een lichtshow te kijken. Je praat met vreemden. Het gebeurt gewoon.
De data
Dit is het moment waarop je buiten moet zijn. Kijk omhoog.
- Donderdag 28 mei: Eerste shot van de avond.
- Vrijdag 29 mei: de toegift.
Is het het zweet waard? Waarschijnlijk. Het licht valt precies goed voor die korte momenten. Dan is het weg. Wij blijven doorgaan. Maar wij kijken omhoog. Voor het geval dat.
