Het is geen gas. Deze naam is een verkeerde benaming die al meer dan een eeuw wordt gebruikt. Mosterdgas is eigenlijk een dikke olieachtige vloeistof. Blootstelling aan lucht verandert lucht niet in een damp in de traditionele zin van het woord. In plaats daarvan ontstaat er een mist van kleine druppeltjes. Deze deeltjes blijven achter. Ze vallen op de huid. Het plakt aan de stof. Ze veroorzaken ernstige schade.
Het meest directe effect is blaarvorming. Direct contact met deze stof kan brandwonden aan de huid en slijmvliezen veroorzaken. Het laat laesies achter die maanden kunnen duren om te genezen. De geur is onderscheidend. Het is vergelijkbaar met knoflook en mierikswortel. Op het slagveld is die vage geur vaak de eerste waarschuwing voor soldaten. Maar tegen de tijd dat ze het ruiken, is de blootstelling al begonnen.
Een onverwachte ontdekking in 1860
Het verhaal begint vóór de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Het begon met een Britse chemicus genaamd Frederick Guthrie. Hij werkte in 1860 in een laboratorium in Londen. Zijn doel was niet om wapens te maken. Het was om een specifieke chemische verbinding te synthetiseren.
Guthrie experimenteerde met de eigenschappen van zwavel en chloor. Tijdens het proces produceerde hij een nieuwe stof. Het was niet zijn bedoeling iemand kwaad te doen. Maar de compound reageerde met zijn eigen lichaam. Hij ervoer de giftige effecten uit de eerste hand. Er vormden zich blaren. De pijn begon. Hij creëerde per ongeluk wat nu zwavelmosterd wordt genoemd.
Waarom blijft de verwarring bestaan?
De term “mosterdgas” heeft standgehouden vanwege de gevechtsprestaties van de agent. Wanneer het vrijkomt uit artilleriegranaten of bommen, verspreidt het zich door de lucht. Vormt een wolk van vernevelde druppeltjes. Soldaten zagen de wolk. Ze dachten dat ze gas inademden. De mist kan worden ingeademd. Het kan de blootgestelde huid bedekken. Het kan in laarzen en uniformen doordringen.
Het verschil tussen vloeistoffen en gassen is belangrijk. Een echt gas zet uit om zijn container te vullen. Mosterdmiddel niet. Het zit aan de oppervlakte. Het wacht. Om te activeren is fysiek contact nodig. Dit maakt het bijzonder verraderlijk. Afhankelijk van het weer kunnen ze dagen, weken of zelfs maanden in het gebied verblijven. Als het regent, kan het worden weggespoeld. Zonlicht kan het afbreken. Maar in koele, vochtige omstandigheden blijft hij actief.
Historische achtergrond
Guthrie’s ontdekking was puur academisch. Hij publiceerde zijn bevindingen. Hij beschreef de synthese en de toxische effecten. Destijds dacht niemand eraan het als wapen te gebruiken. Chemische oorlogsvoering stond nog in de kinderschoenen. De regels voor betrokkenheid waren vaag.
Tientallen jaren later, tijdens de Eerste Wereldoorlog, herontdekten militaire wetenschappers het werk van Guthrie. Ze herkenden het potentieel. Ze hebben de productie opgeschaald. Ze hebben het op grote schaal ingezet. De agent werd een van de meest gevreesde wapens van de oorlog. Het veroorzaakte honderdduizenden slachtoffers. Het verblindde duizenden. Het liet een litteken achter in de collectieve herinnering aan oorlogvoering.
Impact op de echte wereld van vandaag
Het begrijpen van de eigenschappen van mosterdmiddelen is meer dan alleen geschiedenis. Dit is een kwestie van veiligheid en bewustzijn. De eerstehulpverlener moet zich ervan bewust zijn dat dit een vloeistofgevaar is. Het moet duidelijk zijn dat als het gif de vorm heeft van druppels, een gewoon gasmasker misschien niet voldoende is. Voor het reinigen zijn andere stappen nodig dan voor het daadwerkelijk reinigen met stoom.
De vaardigheden van agenten duren lang
Een onverwacht geschenk van angstaanjagende wapens
Mosterdgas doodt niet alleen mensen. Het is verwoestend. Ironisch genoeg werd deze verminking het model voor enkele van de krachtigste instrumenten in de moderne oncologie.
Het verhaal begint in de modder en loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Toen Duitsland het wapen voor het eerst gebruikte in 1917, was het doel simpel: arbeidsongeschikt maken. De geallieerden, waaronder Frankrijk en Groot-Brittannië, haastten zich om hun eigen wapens te ontwikkelen. De bezorgmethoden zijn wreed en gevarieerd. Vliegtuigen hebben het bespoten. Artilleriegranaten, bommen en raketten werden afgeleverd bij de vijandelijke linies. Het doel was om het slagveld te overspoelen met een verraderlijke chemische stof die de geest en het lichaam van een hele divisie zou kunnen vernietigen.
De dodelijkheid van zo’n eng middel is verrassend laag. Slechts ongeveer 2-3% van de soldaten die aan het middel werden blootgesteld, stierf. De kosten om te overleven zijn echter hoog. Vele anderen worden definitief buiten gebruik gesteld omdat ze blind zijn, gewond zijn of aan chronische ademhalingsaandoeningen lijden. Dit wapen werkt door weefsel te vernietigen, de celdeling te vertragen en bij contact blaren te veroorzaken.
Waarom de overeenkomsten van Genève de productie niet stopzetten
Nu mosterdgas verboden is, zou je denken dat mosterdgas van het wereldtoneel zou verdwijnen. Je hebt het mis.
In 1925 werd het Geneefse Gasprotocol opgesteld. Het gebruik van chemische en biologische wapens is duidelijk verboden. Veel landen hebben ondertekend. zij accepteerden het. Ze knikten instemmend. Er zit echter een grote maas in deze overeenkomst. Gebruik is verboden. Geen melding gemaakt van productie, opslag of testen.
Het Protocol van Genève verbiedt het gebruik van chemische wapens, maar laat de deur open voor het aanleggen van voorraden en de dreiging van vergelding.
Door dit toezicht konden de grote mogendheden enorme reserves opbouwen. Met name de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie hebben grote hoeveelheden voorraden verzameld. Grote mogendheden als Groot-Brittannië, Frankrijk en de Sovjet-Unie behouden zich uitdrukkelijk het recht voor om deze verboden wapens te gebruiken als ze als eerste worden aangevallen. Het is een afschrikkingsstrategie gebaseerd op de belofte van wederzijdse vernietiging.
Deze overeenkomst verbood het gebruik van mosterdgas in de meeste westerse conflicten. Het duurde tot de oorlogen van het einde van de 20e eeuw. Japan ondertekende dit protocol niet en gebruikte het tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen China. Het werd vervolgens opnieuw geïntroduceerd tijdens de oorlog tussen Iran en Irak (1980-1988). Dit wapen bestaat nog steeds omdat het verbod onvolledig is.
Van gifstoffen op het slagveld tot chemotherapie
De echte verandering vond plaats in de jaren veertig. Wetenschappers bestuderen de effecten van mosterdgas op soldaten. Ze merkten iets vreemds op aan de overlevenden. Hun aantal witte bloedcellen daalde scherp. Het beenmerg is onderdrukt.
Deze observatie leidde tot baanbrekende ontdekkingen. Als mosterdgas de celdeling kan stoppen, kan het dan ook kankercellen tegenhouden?
Chemici halen chemicaliën uit zwavel en mechloorethamine. Ze creëerden een verbinding die zich richt op snel delende cellen. Een daarvan is mostargeen, ook wel mechloorethamine genoemd. Gebruikt voor de behandeling van lymfomen en andere vormen van kanker.
Mosterdgasverbindingen werden de eerste medicijnen voor chemotherapie, waardoor massavernietigingswapens levensreddende instrumenten werden.
Dit is geen eenmalige ontdekking. Het onderzoek naar het medische gebruik van mosterdverbindingen werd in de jaren zeventig voortgezet. Sommige van deze medicijnen worden nog steeds gebruikt. Ze vormen nog steeds de hoeksteen van de kankerbehandeling en een directe erfenis van horrorwapens.
Verdrag inzake chemische wapens: versterking van het verbod
In 1993 dichtte de wereld eindelijk de maas in de Chemische Wapenconventie.
Mosterdgas langzame vergiftiging
Mosterdgas doodt ze niet onmiddellijk. In feite is de dood zelden een direct gevolg. Het is de architect van langzame en brute vernietiging. Het verminkt. Gezondheidsproblemen kunnen tientallen jaren aanhouden. De eerste wond was een fysieke, ernstige chemische brandwond. We hebben het over tweede- en derdegraadsbrandwonden die optreden op elk deel van de huid waarmee het gas in contact komt.
De meest verraderlijke functie? Vertraging. Het kan zijn dat u niets voelt, zelfs niet als u in die wolk stapt. Er zijn uren verstreken en je hebt het nog steeds niet gemerkt. Toen begon de jeuk. Er verschijnt roodheid. Uiteindelijk verschijnen er gele blaren op de huid. Dit is een misleidende tijdlijn. Wanneer uw ogen zichtbaar zijn, zijn uw reacties sneller. Irritatie. Pijn. zwelling. Overmatige blootstelling kan hier tot blindheid leiden. tijdelijk. Of voor altijd.
Waarom water de zaken erger maakt
Je zou denken dat spoelen met water de voor de hand liggende oplossing is. Dit is niet waar. Mosterdgas is slecht oplosbaar in water en spoelt daarom niet gemakkelijk weg. Het blijft hangen. Wanneer het water in contact komt met de gassen op de huid, ontstaat er een chemische reactie. Dientengevolge, hemi-mosterd en zoutzuur. Beide zijn op zichzelf gevaarlijk. Het gaat dus niet alleen om het omgaan met het oorspronkelijke gif. Je maakt nieuwe gifstoffen aan in je huid.
Ademhaling en langdurige schade
Het inademen ervan is ook een vorm van marteling. Deze dampen zijn niet alleen irriterend; brandwond. Het kan blaren op het slijmvlies van de luchtwegen veroorzaken. Als gevolg hiervan kunt u niet stoppen met hoesten. kortademigheid. Ernstige acute blootstelling kan zelfs fataal zijn. Maar als je de eerste aanval overleeft, is de schade misschien nog maar net begonnen. Grote hoeveelheden of langdurige blootstelling kunnen chronische luchtwegaandoeningen veroorzaken. Het veroorzaakt vaak longkanker. Het veroorzaakt vaak kanker van de luchtwegen. Het gas blijft bij je.
