To nie jest gaz. Nazwa ta jest błędna i jest używana od ponad stulecia. Gaz musztardowy jest w rzeczywistości gęstą, oleistą cieczą. Pod wpływem powietrza nie zamienia się w parę w tradycyjnym tego słowa znaczeniu. Zamiast tego tworzy się mgiełka drobnych kropelek. Te cząstki pozostają. Osiadają na skórze. Przykleja się do tkaniny. Powodują poważne szkody.
Najbardziej natychmiastowym efektem jest powstawanie pęcherzy. Bezpośredni kontakt z tą substancją może powodować oparzenia skóry i błon śluzowych. Pozostawia zmiany, które goją się miesiącami. Zapach jest charakterystyczny. Przypomina czosnek i chrzan. Na polu bitwy ten słaby zapach jest często pierwszym ostrzeżeniem dla żołnierzy. Ale zanim to wyczują, efekty już się rozpoczęły.
Nieoczekiwane odkrycie w 1860 roku
Historia zaczyna się przed okopami I wojny światowej. Wszystko zaczęło się od brytyjskiego chemika Fredericka Guthrie. Pracował w londyńskim laboratorium w 1860 roku. Jego celem nie było tworzenie broni. Starał się zsyntetyzować konkretny związek chemiczny.
Guthrie eksperymentował z właściwościami siarki i chloru. W trakcie tego procesu uzyskał nową substancję. Nie miał zamiaru nikogo skrzywdzić. Ale związek zareagował własnym ciałem. Na własnej skórze doświadczył jego toksycznego działania. Powstały pęcherze. Zaczął się ból. Przypadkowo stworzył tak zwaną musztardę siarkową.
Dlaczego zamieszanie nadal trwa?
Termin „gaz musztardowy” został zachowany ze względu na bojowe właściwości środka. Po uwolnieniu z pocisków artyleryjskich lub bomb rozprzestrzenia się w powietrzu. Tworzy chmurę aerozolowych kropelek. Żołnierze zobaczyli tę chmurę. Myśleli, że wdychają gaz. Mgłę można wdychać. Może zakrywać odsłoniętą skórę. Może wsiąknąć w buty i mundury.
Rozróżnienie pomiędzy cieczami i gazami jest istotne. Prawdziwy gaz rozszerza się, wypełniając swój pojemnik. Środek musztardowy tego nie robi. To jest na powierzchni. On czeka. Aktywacja wymaga kontaktu fizycznego. To czyni go szczególnie podstępnym. W zależności od pogody mogą pozostawać na danym obszarze przez kilka dni, tygodni, a nawet miesięcy. Jeśli pada deszcz, możesz go zmyć. Światło słoneczne może je zniszczyć. Ale w chłodnych i wilgotnych warunkach pozostaje aktywny.
Tło historyczne
Odkrycie Guthriego miało charakter czysto akademicki. Opublikował swoje wyniki. Opisał syntezę i działanie toksyczne. W tamtym czasie nikt nie myślał o użyciu go jako broni. Wojna chemiczna była wciąż w powijakach. Zasady zaangażowania były niejasne.
Kilkadziesiąt lat później, podczas I wojny światowej, naukowcy wojskowi ponownie odkryli pracę Guthriego. Dostrzegli potencjał. Zwiększyli produkcję. Zastosowali to na ogromną skalę. Agent stał się jedną z najstraszniejszych broni wojennych. Doprowadziło to do setek tysięcy ofiar. Oślepił tysiące. Pozostawiło to bliznę w zbiorowej pamięci wojny.
Wpływ na współczesny świat
Zrozumienie właściwości środków musztardowych to coś więcej niż tylko historia. To kwestia bezpieczeństwa i świadomości. Osoba udzielająca pierwszej pomocy musi mieć świadomość, że jest to zagrożenie związane z cieczą. Należy zrozumieć, że jeśli trucizna ma postać kropelek, zwykła maska gazowa może nie wystarczyć. Czyszczenie wymaga innych etapów niż zwykłe czyszczenie parą.
Zdolność agenta do utrzymywania się trwa długo
Nieoczekiwany prezent w postaci przerażającej broni
Gaz musztardowy nie tylko zabija ludzi. To niszczy. Jak na ironię, to okaleczenie stało się wzorem dla niektórych z najpotężniejszych narzędzi współczesnej onkologii.
Historia zaczyna się w błocie i okopach pierwszej wojny światowej. Kiedy Niemcy po raz pierwszy użyły tej broni w 1917 roku, cel był prosty: obezwładnić wroga. Alianci, w tym Francja i Wielka Brytania, pośpieszyli z opracowaniem własnej broni. Metody dostawy były brutalne i zróżnicowane. Samoloty go spryskały. Pociski artyleryjskie, bomby i rakiety dostarczyły go na pozycje wroga. Celem było zalanie pola bitwy podstępnym środkiem chemicznym zdolnym zniszczyć umysły i ciała całej dywizji.
Śmiertelność tak strasznej substancji jest zaskakująco niska. Tylko około 2–3% żołnierzy narażonych na działanie środka zmarło. Jednak koszt przetrwania jest wysoki. Wiele innych osób jest trwale niepełnosprawnych, ponieważ tracą wzrok, są niepełnosprawne lub cierpią na przewlekłe choroby układu oddechowego. Broń ta działa poprzez niszczenie tkanki, spowalnianie podziału komórek i powodowanie pęcherzy w kontakcie.
Dlaczego porozumienia genewskie nie wstrzymały produkcji
Teraz, gdy gaz musztardowy został zakazany, można by pomyśleć, że zniknie on ze sceny światowej. Mylisz się.
W 1925 roku opracowano Protokół Genewski. Stosowanie broni chemicznej i biologicznej jest surowo zabronione. Podpisało ją wiele krajów. Zaakceptowali go. Skinęli głowami na znak zgody. Umowa ta zawiera jednak poważną lukę. Używanie zabronione. Nie ma wzmianki o produkcji, przechowywaniu ani testowaniu.
Protokół genewski zabrania użycia broni chemicznej, ale pozostawia otwarte drzwi do gromadzenia zapasów i groźby odwetu.
Dzięki temu zaniedbaniu wielkie mocarstwa były w stanie zgromadzić ogromne rezerwy. W szczególności Stany Zjednoczone i Związek Radziecki zebrały duże ilości dostaw. Wielkie mocarstwa, takie jak Wielka Brytania, Francja i Związek Radziecki, wyraźnie zastrzegły sobie prawo do użycia tej zabronionej broni, jeśli zostaną zaatakowane jako pierwsze. Jest to strategia powstrzymywania oparta na obietnicy wzajemnego zniszczenia.
Porozumienie to zakazało użycia gazu musztardowego w większości konfliktów zachodnich. Funkcjonował aż do wojen końca XX wieku. Japonia nie podpisała tego protokołu i użyła go przeciwko Chinom podczas II wojny światowej. Następnie ponownie wprowadzono go podczas wojny iracko-irańskiej (1980–1988). Broń ta nadal istnieje, ponieważ zakaz jest niekompletny.
Od zwalczania toksyn po chemioterapię
Prawdziwa zmiana nastąpiła w latach czterdziestych XX wieku. Naukowcy badali wpływ gazu musztardowego na żołnierzy. Zauważyli coś dziwnego u ocalałych. Spadł w nich poziom białych krwinek. Szpik kostny został zahamowany.
Ta obserwacja doprowadziła do przełomowych odkryć. Jeśli gaz musztardowy może zatrzymać podział komórek, czy może także zatrzymać komórki nowotworowe?
Chemicy wydobywają chemikalia z siarki i mechloraminy. Stworzyli związek, który celuje w szybko dzielące się komórki. Jednym z nich jest mustargen, znany również jako mechloramina. Stosowany w leczeniu chłoniaka i innych rodzajów nowotworów.
Związki gorczycy stały się pierwszymi lekami stosowanymi w chemioterapii, zmieniając broń masowego rażenia w narzędzia ratujące życie.
Nie było to odosobnione odkrycie. Badania nad medycznym zastosowaniem związków gazu musztardowego kontynuowano w latach siedemdziesiątych XX wieku. Niektóre z tych leków są nadal w użyciu. Pozostają kamieniem węgielnym leczenia raka i bezpośrednim dziedzictwem przerażającej broni.
Konwencja o broni chemicznej: wzmocnienie zakazu
W 1993 r. świat ostatecznie załatał lukę w Konwencji o zakazie broni chemicznej.
Powolne zatrucie musztardą
Gaz musztardowy nie zabija natychmiast. W rzeczywistości śmierć rzadko jest bezpośrednią konsekwencją. Jest architektem powolnej i brutalnej destrukcji. On kaleczy. Problemy zdrowotne mogą trwać przez dziesięciolecia. Pierwsza rana to fizyczne, ciężkie oparzenie chemiczne. Mówimy o oparzeniach drugiego i trzeciego stopnia, które powstają na dowolnej części skóry, z którą ma kontakt gaz.
Najbardziej podstępna funkcja? Opóźnienie. Możesz nic nie poczuć, nawet jeśli wpadniesz w tę chmurę. Mijają godziny, a ty nadal nic nie zauważyłeś. Potem zaczyna się swędzenie. Pojawia się zaczerwienienie. Ostatecznie na skórze pojawiają się żółte pęcherze. To zwodniczy harmonogram. Kiedy twoje oczy są odsłonięte, twoje reakcje są szybsze. Podrażnienie. Ból. Obrzęk. Nadmierna ekspozycja może prowadzić do ślepoty. Tymczasowo. Albo na zawsze.
Dlaczego woda pogarsza sytuację
Można by pomyśleć, że spłukanie wodą jest oczywistym rozwiązaniem. To jest błędne. Gaz musztardowy jest słabo rozpuszczalny w wodzie, dlatego nie jest łatwo go zmyć. To się klei. Kiedy woda wchodzi w kontakt z gazami na skórze, rozpoczyna się reakcja chemiczna. W rezultacie powstaje hemiperty i kwas solny. Jedno i drugie jest niebezpieczne samo w sobie. Nie chodzi więc tylko o radzenie sobie z pierwotną trucizną. Tworzysz w swojej skórze nowe toksyny.
Oddychanie i długotrwałe uszkodzenie
Wdychanie to także forma tortury. Te pary są nie tylko irytujące; płoną. Mogą powodować pęcherze na błonie śluzowej dróg oddechowych. W rezultacie nie możesz przestać kaszleć. Duszność. Ciężkie, ostre skutki mogą być śmiertelne. Ale jeśli przeżyjesz pierwszy atak, zniszczenia mogły dopiero się rozpocząć. Duże ilości lub długotrwałe narażenie mogą powodować przewlekłe problemy z oddychaniem. Często powoduje raka płuc. Często powoduje raka dróg oddechowych. Gaz zostaje z Tobą.
