Jill Bennett handelde niet alleen; ze liet je de kwetsbaarheid van de menselijke conditie voelen. Ze werd op 24 december 1931 geboren in Penang, toen onderdeel van de Straits Settlements (nu Maleisië), en droeg een specifiek soort elegantie in elke rol. Het ging niet alleen om het uiterlijk. Het ging over het projecteren van een rauwe emotionele kwetsbaarheid die prima samen kon gaan met scherpe, verfijnde komedie.
Haar vader was eigenaar van een rubberplantage in Maleisië. Die koloniale opvoeding leek haar niet te verzachten. In plaats daarvan ging ze naar Londen. Ze schreef zich in aan de Royal Academy of Dramatic Art en studeerde daar van 1944 tot 1946. De oorlog woedde, maar ze legde de basis voor een carrière die opnieuw zou definiëren hoe het publiek naar emotionele intensiteit op het podium keek.
De Godfrey Tearle-affaire en John Osborne
In 1949 trad Bennett toe tot het Shakespeare Memorial Theatre in Stratford-upon-Avon. Het was daar, te midden van de bard, dat haar leven een scherpe, chaotische wending nam. Ze kreeg een hartstochtelijke affaire met Godfrey Tearle. Hij was een zestigjarige acteur. Ze was jong, ambitieus en volkomen gefascineerd.
Ze schreef over die vier jaar in haar boek, Godfrey: A Special Time Remembered (1983). Ze nam geen blad voor de mond. Ze noemde die tijd ‘de gelukkigste van haar leven’.
Deze relatie werd de blauwdruk voor John Osborne’s toneelstuk Time Present (1968). Osborne nam de rommelige realiteit van hun romance en maakte er hoge kunst van. Bennett inspireerde niet alleen het stuk. Zij speelde daarin. Haar optreden leverde haar de Variety Club- en Evening Standard -prijzen op voor beste actrice. Critici merkten het op. Het publiek voelde het. Het was een masterclass in het omzetten van persoonlijke geschiedenis in publieke uitvoering.
Van Stratford naar de beschutte hemel
Bennett was niet beperkt tot het podium. Ze verscheen regelmatig op televisie en in films. Je herkent haar misschien van Moulin Rouge (1953) of Lust for Life (1956). Maar haar echte thuis was het Londense podium.
Haar eerste grote toneelrol kwam in 1956 in The Seagull. Dat was nog maar het begin. Gedurende de jaren zestig en zeventig balanceerde ze tussen licht entertainment en avant-gardedrama. Ze was veelzijdig. Ze was onbevreesd.
Toen kwam John Osborne. Ze trouwden in 1968. Hun verbintenis was net zo turbulent als zijn toneelstukken. Toch leverde het een aantal van haar beste werk op. In 1972 speelde ze Hedda in Osborne’s bewerking van Hedda Gabler. Het werd geprezen als een carrièrepiek. Ze belichaamde Hedda’s gevangen, wanhopige energie met een precisie die critici buiten adem liet.
De laatste rol
Bennetts huwelijk met Osborne duurde tot 1977. Daarna bleef ze werken, hoewel de schijnwerpers enigszins verschoven. Haar laatste filmrol was een van haar meest angstaanjagende. In The Sheltering Sky (1990) leverde ze een optreden dat voelde als een afscheid.
Ze stierf in Londen op 4 oktober 1990. Slechts enkele maanden
