Vergeet de bubbel. Dat was het oude verhaal.
Nu is het complexer.
Met behulp van de Karl G. J. Jansky Very Large Array (VLA) en de Vijfhonderd meter Aperture Spherical Telescope (FAST) hebben astronomen neutraal waterstof rond de Orion Nebura met ongekende helderheid in kaart gebracht. De resultaten? Gigantische schelpen. Mysterieuze gaatjes. Lange filamenten. Het suggereert dat deze stellaire kraamkamer niet door één uitdijende wind is ontstaan. Meerdere generaties massieve sterren hebben dit gedaan.
Waterstof is het meest voorkomende element in het heelal. In neutrale vorm zendt het radiogolven uit op 21 cm afstand. Traceer het onzichtbare.
De Orionnevel (M42 of NGC 1976 in de catalogi) is een diffuus lichtvlekje. 1.350 lichtjaar verwijderd. Je kunt het met het blote oog zien als een dons onder de Oriongordel, vlak rond Theta Orionis. Het is alleen klein qua leeftijd. 2 miljoen jaar. Jong genoeg om ons te laten zien hoe de zon eruit zag toen hij 4,6 miljard jaar geleden werd geboren.
Dr. Juan Diego Soler en zijn team combineerden gegevens van deze twee gigantische radio’s. Volgens de oude kaarten had de granaat een massa van duizend zonnen. De nieuwe gegevens? Bijna tien keer lichter. Het universum heeft een lichtere inslag dan we dachten.
Of misschien verplaatste het gewoon het gewicht.
Binnenin de hoofdschaal. Er is nog een holte die zich uitbreidt. Een langwerpig uitsteeksel van gas dat zich vier lichtjaar uitstrekt. Het lijkt minder op een ballon en meer op een blauwe plek. Gevormd door geweldige feedback in bursts. Niet één enkele gebeurtenis.
Verandert dit de manier waarop we over sterren denken? Ja.
Dr. Daniel Seifried noemt het een uitdaging. Naar de huidige modellen. Deze beelden vormen nu de referentie voor simulaties die de gasontwikkeling in de Melkweg proberen vast te stellen. Dr. Claire Murray merkt op dat dit de kracht van technologie van de nieuwe generatie aantoont. Het zijn niet alleen duidelijkere foto’s. Het zijn nieuwe puzzelstukjes.
Vroeger dachten we dat we Orion goed begrepen. Soler is het daar niet mee eens.
De methode werkt. Toekomstige interferometers zullen het elders toepassen. Ontdek de verborgen dynamiek van het interstellaire medium, zelfs in regio’s die we beweerden te kennen. Het artikel staat in Astronomy & Astrophysics. Maar de schaal blijft zich uitbreiden. Of misschien stopt het. Of verandert weer van richting. Wij weten het nog niet.
