Tallulah Bankhead was niet alleen een actrice. Ze was een natuurkracht met een stem als grind en whisky. Geboren op 31 januari 1902 in Huntsville, Alabama, kwam ze uit geld. Haar vader, Benjamin Bristow Bankhead, werd een vooraanstaand congreslid, wat betekende dat Tallulah opgroeide met het soort prestige dat gewoonlijk heiligen of schandalen voortbrengt. Ze koos voor het laatste pad, hoewel ze zeker getalenteerd genoeg was om zonder het schandaal te overleven.
Haar debuut op Broadway kwam in 1918. Ze was zestien. De meeste kinderen van die leeftijd maken zich zorgen over algebra; Bankhead maakte zich zorgen over de gordijnoproepen. Maar ze kwam pas echt goed op gang toen ze de Atlantische Oceaan overstak. Het was in Londen waar The Dancer (1923) haar tot een ster maakte. De critici daar konden geen genoeg van haar krijgen.
Waarom Tallulah Bankhead een icoon blijft
Wat maakte haar uniek? Het was de aanwezigheid. Ze kwam niet zomaar een kamer binnen; zij bezette het. Maar het was haar stem die haar handelsmerk werd. Een lage, keelalt die verleiding kan fluisteren of bevelen kan brullen. Dat geluid voerde haar door de grootste hits van het midden van de eeuw.
Ze was eigenaar van The Little Foxes in 1939. Ze was eigenaar van The Skin of Our Teeth in 1942. Ze was eigenaar van Private Lives in 1946. In beide gevallen speelde ze niet alleen maar een personage. Ze legde haar wil op aan de tekst. De toneelstukken waren goed. Ze maakte ze legendarisch.
Hollywood en het podium
Je kent haar misschien van films. Ze was geen grote filmster, maar ze verscheen wel in een aantal opmerkelijke films. A Woman’s Law (1928) was een van haar eerste screentests. Dan was er Reddingsboot van Alfred Hitchcock (1944). Ze speelde een rijke vrouw uit de samenleving die was gestrand met een bemanning van overlevenden. Het is een strakke film. Een claustrofobische. Bankhead hield stand tegen John Hodiak en William Bendix.
Maar laten we duidelijk zijn. Ze bleef vooral een podiumartiest. De camera stond haar niet zo goed als het voetlicht. Het podium liet de overdrijving toe die haar stijl vereiste. Het scherm vroeg om subtiliteit. Ze gaf je precies waar je voor betaald had: volume. Intensiteit.
Haar laatste buiging
Haar laatste optreden was in The Milk Train Doesn’t Stop Here Anymore (1964). Het stuk is uiteraard geschreven door Tennessee Williams. Het was geen succes. De recensies waren hard. Maar Bankhead kwam nog steeds opdagen. Ze trad nog steeds op. Ze stierf later dat jaar, op 12 december 1968, in New York City.
Ze liet een erfenis achter die niet wordt gemeten in kassabonnen. Het wordt gemeten aan de manier waarop ze sprak. In de manier waarop ze eruitzag. In de manier waarop ze je naar voren liet leunen. Je hoort die stem niet veel meer. Dat soort onbeschaamde sterrenkracht zie je niet vaak.
Is het weg?
Waarschijnlijk.
Maar als je goed naar oude opnames luistert, kun je het nog steeds horen. Dat keelgeluid. Afkomstig uit Huntsville
