Een elfjarige jongen stierf. Gewoon zo. Het gebeurde in Ontario.
Hij werd op een nacht wakker in een familiehuisje in het noorden. Er zat een vleermuis op zijn gezicht. Rustend op zijn neus en mond. Zijn vader ving het kleine wezentje op in een kookpot, gooide het naar buiten en ging weer naar bed. Geen bloed. Geen kras. Misschien gewoon een rare droom.
De ouders hebben geen dokter gezien. Dat hoefden ze niet, toch? De vleermuis heeft immers niet gebeten. In ieder geval niet zichtbaar.
Elk direct menselijk contact met [een vleermuis] wordt als een hoog risico beschouwd.
Negentien dagen gingen voorbij. Rustig. Toen begon het tintelen. Aan de rechterkant van het gezicht. Gevoelloosheid volgde. Ook zwelling.
Ze gingen naar het ziekenhuis. De vitale functies zagen er meestal goed uit, alleen een kloppend hart en enkele hoge witte bloedcellen. Nog niets angstaanjagends.
De volgende dag verloor de jongen het gevoel aan die kant volledig. De spraak werd modderig. Onduidelijk. In de wachtkamer gingen de zaken in een spiraal. Koorts. Verwarring. Hallucinaties. Hij kon niet slikken. Speeksel verzamelde zich. Dit is hondsdolheid die zijn vuile werk doet in de zenuwen.
McMaster Kinderziekenhuis nam het over. Vier dagen later was de test positief. Vijf dagen in zijn hersenstamreflexen verdwenen. Totaal verlies.
De artsen en de familie moesten kiezen. De levensondersteuning stopte na zeventien dagen. Hij was weg.
Het was niet bepaald de schuld van de vleermuis. Ja, maar het was geen aanval. Het rapport, gepubliceerd in de CMAJ, benadrukt een angstaanjagende nuance: vleermuizenbeten zijn klein. Onzichtbaar. Je herinnert je niet eens dat ze gebeurd zijn. Zilverharige vleermuizen zijn volgens oude virologische tijdschriften de voornaamste boosdoener in Canada, hoewel wasberen en vossen ook een rol spelen.
De meeste mensen beschouwen hondsdolle dieren als schuimende monsters die naar je enkels happen. Dat is de filmversie. Echte hondsdolle vleermuizen zijn vaak stil. Ze vechten niet. Ze zitten gewoon op je terwijl je slaapt en brengen een virus over dat je centrale zenuwstelsel levend opvreet.
Zodra de symptomen verschijnen, bent u feitelijk dood. Het is bijna honderd procent dodelijk. De klok tikt snel af, meestal binnen een week of twee. Maar als je direct handelt, na de aanraking of beet, is het vrijwel altijd te genezen. Was het. Haal de antilichamen. Neem de vaccinatie-injecties. Profylaxe na blootstelling werkt. Het werkt echt.
Er wordt ons verteld dat menselijke sterfgevallen door hondsdolheid hier zeldzaam zijn. In de VS minder dan tien per jaar. Slechts achtentwintig in Canada sinds 1924. Dus lieten we onze waakzaamheid verslappen. We negeren de vleermuis in het gezicht omdat er geen bloed is.
De artsen zijn er bot over. Ze willen dat iedereen onthoudt: als je een vleermuis aanraakt, ga dan naar de Eerste Hulp. Wacht niet op het schuim op de mond. Het is dan te laat. Het raam sluit snel en zonder waarschuwing.
Klinkt niet eerlijk. Maar dat is nu de regel. Het aanraken van de vleugel telt. Naast hen slapen telt. Je moet van het ergste uitgaan, omdat het bewijs niet op je huid zal zitten. Het zal in je zitten voordat je zelfs maar weet dat de gast er was.
Wij blijven slapen. De vleermuizen blijven vliegen. Het medicijn werkt, als we het op tijd onderkennen. De tragedie is slechts een uitstel. Een simpele keuze om geen hulp te zoeken. Een rustige nacht in Ontario die veranderde in een medische nachtmerrie.
Cursivering van het gewicht van dit alles. We negeren kleine dingen op eigen risico. Misschien moeten we de volgende keer gewoon de dokter bellen als er een vreemd dier binnenkomt. Of weggaat.
