Urodził się w dzień przestępny. 29 lutego 1896. W Brookline w stanie Massachusetts. Do swojej śmierci w Los Angeles 9 grudnia 1975 roku William Wellman przepisał już zasady hollywoodzkiej przemocy.
Nie można mówić o Wrogu Publicznym, nie wspominając o Wellmanie. To zdjęcie z 1931 roku nie tylko uczyniło Jamesa Cagneya gwiazdą. Zapoczątkowała pewien trend. Ustawiło to szablon dla amerykańskiego filmu gangsterskiego, za którym studia pracowały od dziesięcioleci. Kopnięcie toporem Cagneya nie było tylko wyczynem kaskaderskim. To był manifest.
Ale jego pseudonim wcześniej? „Dziki rachunek”
To nie było pseudonim sceniczny. Taki był opis. Wellman był asem myśliwskim podczas I wojny światowej. Zestrzelił samoloty wroga. Następnie został pilotem-kaskaderem występującym w prowincjonalnych przedstawieniach. Skakał ze skrzydeł samolotów. Żył na krawędzi kontroli. Tę samą lekkomyślną precyzję wniósł na fotel reżysera.
Jego debiut reżyserski miał miejsce filmem „Skrzydła” (Skrzydła ). Wydany w 1927 roku. Zdobył pierwszą nagrodę Akademii za najlepszy film. Sceny bitew powietrznych nie były inscenizowane. Byli prawdziwi. Domagał się dokumentalnej dokładności. Nie chciał, żeby aktorzy udawali, że latają. Chciał brudu metalu i benzyny. Standard, który tam ustanowił, nadal wydaje się ciężki.
„Nakręcił klasyczny film o walkach powietrznych Wings (1927, Oscar), ustanawiając standardy autentyczności dokumentu”.
Zanim Wings uczynił go sławnym, zagrał w filmie Knickerbocker Buckeroo (1919). Dzielił ekran z Douglasem Fairbanksem. Ale aktorstwo nie przyjęło się. Reżyseria – tak. Pasowało to do jego temperamentu.
Spójrz na Incydent z Ox-Bow. 1942 Wielu krytyków uważa to za jego najlepsze dzieło. Tu nie chodzi o akcję. To opowieść o sprawiedliwości granicznej na amerykańskim Dzikim Zachodzie. Film pokazuje, jak szybko tłum staje się tłumem. Jak szybko umiera umysł. Film pozostaje niewygodny. Wciąż trafia w swój cel.
Nie lubił też kolorów. W filmie „Ślad kota” (Ślad kota, 1954) eksperymentował z minimalnym użyciem koloru. Paleta wydawała się surowa. Prawie jak noir. Wyrzucił cukier puder. Zostawił tylko kość.
Jego filmografię czyta się jak przyspieszony kurs historii kina amerykańskiego. „Narodziny gwiazdy” („Narodziny gwiazdy”, 1937). Wersja oryginalna. „Nic świętego” („Nic świętego ”, 1937). Satyra na histerię mediów. „Beau Geste” (Beau Geste, 1939). Przygody w Legii Cudzoziemskiej. „Historia GI Joe” (1945). Rzeczywistość okresu powojennego. „Wysoki i niebezpieczny” („Wysoki i potężny*, 1954). Katastrofa na wysokości.
Dlaczego wciąż oglądamy Public Enemy?
Ponieważ Cagney był elektryzujący. Ponieważ Wellman nie mrugnął. Bo film traktuje przemoc nie jako spektakl, ale jako konsekwencję. Jest brudno. To brzydkie. To jest prawdziwe.
Wellman zmarł w Los Angeles. Pozostawił po sobie dorobek, który nie chciał być uprzejmy. Nie zależało mu na płynnych przejściach. Przejmował się ciosem. Dziurkacz. Czy to prawda?
Są reżyserzy, którzy szlifują. Jeść
