NASA wacht niet af.
13 juli bracht het woord. We zijn “op volle kracht vooruit” op Artemis III. Hardware stapelt zich op in Florida. Simulaties worden uitgevoerd binnen Mission Control. Het gaat allemaal in de richting van één ding. Het lanceringsvenster van midden tot eind 2024? Nr. 2027. Vier astronauten. Orion-ruimtevaartuig. Lage baan om de aarde.
Het klinkt als een routinerondje een blokje om, nietwaar. Maar dit is niet zomaar een sightseeingtour. Artemis II liet ons afgelopen april het pad rond de maan zien. Artemis III? Het is de generale repetitie. De echte logistieke test.
“Het wordt de tweede bemande missie… gericht op het vestigen van een permanente menselijke aanwezigheid op de maan.”
Hier is de kicker. Er landt eigenlijk niemand. Niet op Artemis III. De bemanning zal in een baan om de aarde blijven. Maar ze moeten de buschauffeurs ontmoeten. Twee van hen. Het ruimteschip van SpaceX. De Blauwe Maan van Blue Origin. Deze commerciële maanlanders moeten aanmeren bij Orion. Als die handdruk mislukt, barst de hele architectuur.
Dus waarom zo snel gaan. Waarom niet vertragen. Omdat het momentum is opgebouwd. Artemis II was een schot in de roos. Nu schakelen de versnellingen. 2026 loopt ten einde. 2027 komt eraan.
De hardwarepuzzel
Kennedy Space Center ziet eruit als een gigantische bouwplaats. Goede soort.
De SLS Core Stage arriveerde in april. In mei gekoppeld aan het motorblok. Net op tijd voor de zomerhitte.
Juni bracht meer onderdelen. Er kwamen twee RS-25-motoren opdagen. De andere twee zijn nog onderweg. Zodra ze alle vier zijn vastgeschroefd, beginnen ze met het testen van de integratie met het mobiele lanceerplatform. In juni werd ook een tijdelijke weerlimiet ingevoerd. Houdt het stof buiten. Beschermt de hardware wanneer deze wordt uitgerold voor padtests.
Ondertussen krijgen de Solid Rocket Boosters een training. Bodemsegmenten afgelopen week op de MLP gemonteerd. De hogere segmenten arriveerden in juni per trein. Inspectie tijd. Daarna stapelen. Het is heavy metal-logistiek op zijn best.
Orion zelf? Gezellig worden in het Neil Armstrong Operations and Checkout Building.
Het hitteschild is geïnstalleerd. Eindelijk.
Dit is een groot probleem. Het Artemis I-schild had onverwachte slijtage. Deze keer? Upgrades. Geleerde lessen. Ontwerpaanpassingen. Het is slimmer. Sterker.
De Service Module heeft onlangs de akoestische tests afgerond. Beide helften – de capsule en de module – bereiden zich voor op deelname. Al snel gaan ze naar het Vehicle Assembly Building. Stapel ze. Test ze. Doe het goed.
De menselijke factor
Machines hebben operators nodig.
Teams bij KSC zijn aan het boren. Maandelijkse lanceringssimulaties zijn gestart. Zij verzorgen de rekwisieten. Ze oefenen de laatste 10 minuten. Het terminalaantal. De chaos vlak voor de ontsteking.
Ze doen het nu, dus het is later spiergeheugen. In de aanloop naar de lancering in 2027.
Iedereen is gefocust. Iedereen heeft het druk.
Maar sommige ogen dwalen al voorbij de horizon. Verleden 2027.
Artemis IV kijkt in de spiegel. Gepland voor eind 2028. Hier raken de laarzen het stof. De eerste keer sinds 1971. Ook de SLS voor die missie komt samen. Stuk voor stuk. Segment voor segment.
De klok tikt.
“Terwijl teams bij NASA bezig zijn met het klaarmaken van alle stukken…”
De vraag is niet of we teruggaan.
Het is hoe soepel de stukjes in elkaar passen als de lucht in brand vliegt.
We zullen het snel genoeg zien.
